L'horizon imprenable




بخشی از یکی از ترانه های قدیمی....








من مثِ یه تک درختم که شکوفه کرده پائیز
گلی که شکفته اما توی یه فصل غم انگیز

من مثِ یه تک درختم پُر ِ شاخه های امید
پُر ِ برگایی که میرن تا در خونه ی خورشید

شاخه ی لرزون ِ دستام فکرِ لمس ِ آفتابه
نگو آرزوی خورشید تو زمستون توُ خوابه

یه درختم توی پائیز که شده به غصه محکوم
ولی میرم به جدالش با همین نگاه ِ معصوم





1- شرمنده ی ایمیلهام ... در حد توان و وقتم پاسخ میدم.. در غیر اینصورت منرو میبخشید...
2- چقدر قشنگه :
Applause dies away
Trophies gather dust
Winners are soon forgotten
3- از اینجا شاکیم تا بینهایت
4- بغض نمیکنم.. ببین...
5- از همینجا تقدیم به همه ی دوستانی که حوصله نداریم مطالبشونو بخونیم: سلام.. وبلاگ قشنگی داری.. به منم سر بزن...








 

 

 

 





نوشته شده در جمعه ٢٠ امرداد ۱۳۸٥ساعت ٤:٢٧ ‎ب.ظ توسط مونا برزویی|


Design By : Mohsen Sh