L'horizon imprenable



سرسام گرفتم از این ترانه های منفی ...
رسالت شعر سیری چند!!!؟ عاشقانه های ما بوی لجن گرفته! و ما عادت کردیم کورکورانه پیرو باشیم..

نه به عنوان کسی که شعر مینویسه، به عنوان عضوی از این جامعه ی خاکستری بیمار، با این جریان مخالفم. این ترانه ها مسمومه! چه چیز رو با آهنگ به ذهن مردم تزریق میکنیم!؟
جالب اینجاست که چشمهامونو بستیم و نمی بینیم کارهای موندگار در نهایت اونهایی هستن که عاشق طالب ست و معشوق مطلوب.. عاشقانه های لطیف .. خواستنهای پر عطش..نه نفرین و تحقیر و تهدید و رجز خوانی!

ترانه ی منفی باید باشه ولی نه به صورت غالب ! چرا به این توجه نمیکنیم که کلام ما اگر سرزنشهای زنانه ست اجبارا قراره توسط یک آوازه خون مذکر! اجرا بشه.. 
نمیدونم . هر کسی روشی داره..... زمان بهتر از ما قضاوت خواهد کرد.

نوشته شده در دوشنبه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٥ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ توسط مونا برزویی|


Design By : Mohsen Sh